Havva ana başlatmadı bu ihaneti,
İhanetin adıydı Âdem.
Toprağa gömülen yavrular değildi mesele,
Onları bekleyen “dayı” ydı ihanetin kendisi.
Bir ruj lekesi kirletmedi beni,
Beni kirleten sizin zihinlerinizdi.
Sokakta öldürülen,
Evde dövülen,
Para uğruna peşkeş çekilen ben değildim
Bunlar sizin acizliğinizdi, korkularınızdı.
Sevilmeden büyüyen sizdiniz,
Sevgi görünce birden “erkekleşen”…
Erkekliği yalnızca üstünlük sanan,
Gregor Samsa gibi
Kendi karanlığında yabancılaşan sizdiniz.
