Gülümse dediler,
alıştım.
Ama içimde…
bir yer hep somurtuyor hâlâ.
Sallanmak değil bu,
denge arayışı belki.
Ya da kendimi
çocuk gibi avutma hâli.
Elim zincirde,
gözüm geçmişte.
Bir salıncak neye yeter?
Sadece sessizce sormaya…
Mavi giydim,
gökyüzüyle karışırım sandım.
Ama ne renk giysem
bir yanım hep eksik gibi…
“İyiyim” dedim,
yalandı.
İçimde biri,
her gün daha az inanıyor bana.
