Şair-Hilal Haznedar
Hiç başlanmamış bir kitaptım ben,
Kapağı kötü ama içi temiz,
Ne tam yaşadım ne de tam bittim,
Kendimi bile yarım bildim her zaman.
Bir hikâyem olmadı öyle dillere destan,
Kendi içimdeydi hep en büyük curcunam.
Ne bir son bekledim ne de bir yol,
Kırık bir kalemle yazdım usanmadan.
Sustukça çoğaldı içimdeki isyan,
Bir gülüşte kayboldum, bin hüzne boğuldum her zaman
Her şiir bir seda, her satır bir adım,
Kendi gölgemde bile bazen dar kaldım.
Ne bir alkış bekledim ne bir veda
İçimde eksik kalan bir duygu daha.
Yılmadım umutla sardım her yara izini,
Satırlara döktüm ben bütün sessizliğimi.
Şimdi arkamdan ne dersiniz bilmem,
“Bir garip insandı.” deyin, gelir derinden,
Benimle gömülmesin şiirlerim,
Toprağın altından da duyulsun susan dizelerim…
Çünkü bazen tek saltanatın, bir satırlık izdir.
Koca bir hayat, küçük bir kuş gibidir.
Ben gittim… Geriye bir çift cümle kaldı,
“Yaşadı, yoruldu, kurtuldu” deyin işte bu kadardı…
