EdebiyatManşetŞiir / Şairİçten İçe Bir Kopuş Tarafından KÜBRA ÇAKAR3 Mayıs 20263 Mayıs 202600Kemal YENERİçten içe bir kopuş bu!En’lerden, sevilmelerden, sevmelerden kopuş.Bitmeyen bir seremoniyi fark edipBu kadar, bu yeter demektir bu.İçten içe, hiçten hiçe bir kopuş bu!Ardı astarı iki küflü kemik,Birkaç parça et arasındaSeyr-ü seferde olan.Aslolan onu bulabilmekti.Adını bilmedenİsimlendirmedenCisimlendirmeden.Yoksa siz bizi ruhsuz mu sandınız?Elimizdeki bağlamanın her bir telinin, yüreğimize bağlı olduğunu nasıl hissetmediniz?Biz oğullar verdik bu uğurdaVe analarımız ellerini kanattı, ısırarak.Ağlamak yasaktı.Babalarımız kaçak tütünün dumanına sardı, bilcümle acılarını.Sonra yırtık kasketinin altında sakladı.Uçtan uca bir kopuştur bu!Batı’dan Doğu’ya, Doğu’dan Batı’ya.Kırmızı yüzlü, esmer yüzlü, gariban çocuklarının.Bir lokma ekmek, bir yudum hürriyet sevdasına.Dinime, imanıma.Onu da yanlış anladılar.Kendileri hiç kopmayanlar.
