Yıllar sonra dedemin terk edilmiş evindeyim. Kilerdeki tozlu sandığı araladım. Parmak uçlarım soğuk bir metale çarptı. Rutubet ve çürümüş ahşap kokusu genzimi yaktı. Aygıt avucumda ağırlaşıyordu. Oynat tuşuna bastım. Mekanik bir tıkırtı, ardından cızırtı.
“Bu oda, bu yatak, damarlarımdan sızan o yabancı ilaçlar… Hepsi birer hayalet,” dedi ses. Hırıltıdan arınmıştı. “Kedi, lamba, duvarlar… Kendi irademle var ettim, şimdi de hükümsüz kılıyorum.”
Cihazdan yayılan o titrek ses beton zeminde yankılandı. Kilerin karanlığında, tam tarif ettiği yerde, lambanın sarı ışığı titredi. Işıkla gölgenin kesiştiği noktada bir kuyruk, ritmik bir şekilde çevriliyordu. Gözlerimi kapattım. Kedi miyavlamadı. Sadece o sessizliğin içinde, göz kapaklarımın arkasında nefes alıp veren kehribar bir ışıltı vardı.
Cihazın betona düşüşüyle kaydı kesti. Mutlak bir boşluk. Ani bir sessizlik.
Kapıyı araladım. Yüzüme çarpan sarp dağ havası, dedemin o sessizliğiyle aynı soğukluktaydı. Öyle bir sessizlik ki kulaklarımda çınlıyor, ciğerlerimi yakan bir buz gibi. Artık o odadaki yükü omuzlarımda değil, kendi varlığımın hafifliğinde hissediyordum. Avuçlarımdaki soğuk metalin yerini nefesimin ritmi aldı.
Kilerin eşiğinde durdum. Parmak uçlarım titriyordu. Önce derin bir nefes aldım, sonra bir daha. Her nefesimde göğsümdeki o sıkışma biraz daha gevşiyordu. Dedemin hükmü zihnimin perdelerini yırtmıştı. Artık onun o keskin, tavizsiz duruşunu kemiklerimde hissediyorum. Dışarıdaki o telaşlı, kendi gürültüsünde boğulan kalabalık; dedemin lambasının altında eriyip giden gölgelerden ibaret. Sokaktan gelen uğultu artık benden çok uzakta.
Kilerin kapısını kapattım.
