Yarını olmayan dünlerden yazıyorum…
Tanrı hala susuyor!
“Ve gidecek bir yeri olmalıydı insanın…
Ne de haklıymış aziz dostum Dostoyevski…
Gidebileceği bir yeri olmalı insanın; çünkü öyle anlar olur ki insanın mutlaka bir yere gitmesi gerekir.
Gidemedim…
Gidemedim…
Tanrı susuyor, ben susuyorum…
Duvarları dökük, harabe olmuş bir enkazın ortasında kalakaldım…
Söyle Tanrı, neydi ev? Neydi yaşam ve dahi ölüm?
Yaşam buysa daha bir cezbediyor yüreğimi ölüm…
Herkes gitti…
Bir ben kaldım…
Gidemedim…
Bilmem gerekeni söyle Tanrım; koca bir kabristanla dolu gönül hanım. Söyle Tanrım lütfen söyle; yarını olmayan dünlerden usandım.
Yıkayın ruhumu ey gökyüzü ve yağmurlar, yarın bayram var! Gidemediğim yollarda nasır tuttu ayaklarım; kan revan içinde üstüm başım…
Sesime kulak verin yollar! Artık susun, yakışmıyor size yalanlar. Kaldı ki giden ayın ardında bayram var. Susun ey yollar susun; her birinizin sonunda dolu bir kabristan var.
Söyleyin, kaç Fatiha gerekir bir ömürlük can için?
Söyleyin, hanginizin pusulası evi gösteriyor?
Duyun sesimi ey yıldızlar! Siz iyi bilirsiniz, bir pınar başında dünlerim ağlıyor.
Söyleyin, ölüler sadece toprak altında mı yatıyor? Söyleyin, Tanrı neden susuyor?
Sadece koca bir hiç…!
Dostum dediğim dağlara da kırgınım; papatyalar açmış üzerinde, ben gitmedim, görenler söylüyor. Kıskanmak değil bu ama doğrusu çok gücüme gidiyor. Yıkılan taş molozlarının altında kırılan saatin inlemesinden duyuyorum ölü diyarların özlem çığlıklarını…
Gözlerim donuk kalakaldım yelkovanın lal olmuş tufanında; akrep desen ben misali… Herkes gitmiş, bir biz kalmışız viranenin kucağında. Susuyorum, malum olur anama; dayanamam ağlarsa yavrusuna. Bir bilse ne haldeyim… Ona da anlatamazdım, kıyamazdı, yanardı yüreği…
Yorgunum, evet; söylesene ölüm neredesin? Çatlamış sinemle, dönüp duran kader çarkında kuru bir toprak oldum ömrümün baharında. Neredesin ölüm? Kalakaldım cehennemin koynunda…”
