Kalbin o en derindeki odasına kelimelerin henüz biçim almadığı o ham ve saf zamana bir yolculuk bu… Dış dünyanın gürültülü ritmini tamamen susturup, zihnin ve ruhun kendi kuytusunda baş başa kaldığı, kendinden kendine bir fısıltı.
Bugüne kadar ne yaşanmış, sineye ne kadar yük sarılmışsa hepsini o eşikte bırakmak gerekir. Bilirsin ancak yüklerinden hafifleyenler yeni kapılardan geçebilir. Ruhun o bitmek bilmeyen mukadder döngülerinden sıyrılabilmenin yegâne çaresi budur. İnsan en çok kendisiyle kavgalıdır oysa. Başkalarını mizan terazisine koymadan evvel adımlarını kendi iç dünyana yöneltmeli önce kendi nefsini kucaklamalısın. Kendini bağışladığın an, geçmişin o prangalı zincirleri kırılacak kalbini kıranları, seni yarı yolda bırakanları mazur görmek de kalbine bir genişlik getirecektir.
Unutma ki sen mukadderata karşı direndikçe hayatın önüne çıkardığı her imtihan bir öncekinden daha ağır, daha yıpratıcı bir çehreye bürünür. Ruhun sızısı dindirilmediğinde nihayetinde beden de bu ağır yükü taşımaktan yorulur derken o gizli marazlar çaresiz hastalıklar suretinde tende baş gösterir.
İnsan, ah o insanoğlu… Aslında en büyük haksızlığı en derin zulmü kendi eliyle kendine reva görür. Kelam-ı Kadim’de de buyrulduğu üzere hüsranı hazırlayan, yolları sarp yokuşlara çeviren kulun kendi hırsları, kendi körlüğüdür. Yaradan kuluna her daim yeni çıkışlar, taze nefesler ve nihayetsiz kolaylıklar lütfederken o ilahi ikramları görmeyi reddeden, avuçlarını açıp almaktan imtina eden yine insanın kendisidir. Kendi karanlığında kaybolup sonra da faturayı kadere, etrafına yahut sığındığı o en yüce makama kesmeye kalkışmak nefsin en aciz oyunudur. Oysa şifa da kurtuluş da teslimiyettedir gözünü açıp o saklı kalmış lütufları rıza ile kabul etmektedir. İşte o zaman gerçek insan makamına erişirsin.
