Bir varmış bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer top oynarken eski hamam içinde bir çocuk varmış. Adı Ayhan’mış. İlkokul a gidiyormuş. Ayhan çok hızlı koşarmış her teneffüs arkadaşlarıyla bahçede oyunlar oynarmış… Sonra Ayhan’ın öğretmeni yağ satarım bal satarım oyunu yarışmasına Ayhan’ı ve yakın arkadaşlarını seçmiş. Buna çok sevinen Ayhan birazcık heyecanlanmış. Okul bittiğinde eve koşa koşa gitmiş. Annesine bu haberi vermiş. Annesi de buna çok sevinmiş. Ayhan’ın babası gelmiş Necati Bey annesi ile konuşmaları duyunca ‘’Tebrik ederim oğlum ‘’ demiş.’’ Fakat heyecanını yenip çok çalışmalısın ‘’demiş.
-Haklısın baba.
Sonra akşam yemeğine hazırlık yapmaya başlamışlar. Ayhan sofranın kurulmasına yardım etmiş. Mutlulukla sohbetler içinde akşam yemeklerini yemişler.
Ayhan akşam yemeğini bitirince kitap okumuş sonrada annesine ve babasına iyi geceler diyerek uyumuş. Sabah erkenden uyanıp kahvaltılarını yapmışlar. Sonra ödevlerini bitirmiş. Necati Bey işe, Ayhan da okula gitmiş. Bahçede arkadaşlarını görmüş, yağ satarım bal satarım oynuyorlarmış. Ayhan hemen bende katılıyorum deyip arkadaşlarına katılmış. Ayhan’ın arkadaşı Mete Ayhan’ın arkasına mendili koymuş Ayhan arkadaşını yenmiş ve sıra ona geçmiş. O sırada Ayhan’ın öğretmeni gelmiş öğretmenler zili de çalınca hepsi sınıflara girmişler… Ve derse başlamışlar. Günler böyle geçerken takım arkadaşları ve Ayhan turnuva günü için hazırlıklarını tamamlamışlar. Ve heyecanları çok fazlaymış. Bu süreçte herkes birbirine çok güveniyormuş. Takım olmanın bunu gerektirdiğini öğrenmişler. Turnuvaya bir gün kala hangi takımlar ile yarışacaklarını öğrenmişler… Ve büyük gün gelmiş.
Ayhan o sabah her sabah uyandığından farklı uyanmış. İçinde bir sevinç, bir heyecan varmış. Hazırlanıp turnuva alanına gitmiş.
İlk yarışları Atatürk İlkokuluyla olmuş. Ayhan ve arkadaşları bu turu 12 – 0 kazanmışlar. Aileleri destek için orada bulunuyormuş tezahüratları ile takıma güç katmışlar. Mola da her biri atıştırmalıklarını yiyip ikinci yarışa geçilmiş. Bu sefer Sevgi İlkokul ile yarışmışlar biraz zorlansalar da bu gurubu da yenmişler. Kazanmanın coşkusunu birbirlerine sarılarak, sevinç çığlıklarıyla yaşamışlar.
Finale yaklaştıkları için daha çok sevinçliymişler. Ve bir sonraki yarışları Anadolu İlkokulu ileymiş.
Sahaya yerleşmişler ve oyun başlamış. İlk önce rakip takım oyuna başlamış. Ayhan’ı küçük gördükleri için mendili Ayhan’a koymuşlar. Ayhan çok rahat bir şekilde rakibini yenmiş ve mendil koyma sırası Ayhan’a gelmiş. Ayhan mendili rakibine koyup koşmaya başlamış. Adeta bir fırtına gibiymiş. Rakip takımın oyuncusu onu yakalayamamış, karşı ekibin morali bozulmuş. Ayhan hızlıca yerine oturmuş. Sonra rakip takım mendili Elisa’nın arkasına koymuş. Elisa bütün gücüyle koşmaya başlamış arkadan tezahüratlar devam ediyormuş ve kazanan Elisa olmuş. Sırayla mendili kimin arkasına koydularsa hepsi de hızlıca koşup rakip takımı yenmişler. Artık final oynayacaklarmış başarma duygusunu iyice tatmışlar. Saygı İlkokuluna sıra gelince de aynı şekilde tüm ekip aynı başarıyı göstermiş ve Kazanan takım Ayhanların takımı olmuş. Tüm veliler alana koşup sarılmalar kutlamalar yaşanmış, fotoğraflar çekilmiş, kupayı almışlar…
Bu oyun sonucunda takım olmayı, kuralların ne kadar önemli olduğunu öğrenmişler. Başarı ve gururu aynı anda yaşayıp kaybedenleri küçümsememeyi öğrenmişler ve kaybedenleri de tebrik etmişler.
