Kelebekler istila etmişse gönlü,
Mutluluğa doğru dönmüştür yönü.
Acıdan, kederden sertleşmişse gönü,
Sevgiden merhem yapıp sürmek lâzım!
Başında esmeye başlarsa kavak yelleri
Uzun ince bir türkü tutturur dilleri
Hayatın yükünü çeken o nasırlı elleri
Sevgiyle, hürmetle öpmek lâzım!
Ne acayip şu hayat, şaşırıyorum
Önümde ki engeli de düzü de aşıyorum
Zaman gidiyor, bense koşuyorum
Menzile bir an önce varmak lâzım!
