Hüseyin Bay
Anbean çözünürken zihnim,
Evrenle yek bir vücut olur benliğim.
Biziz ağacı doğadan,
Beni, evrenden ayıran.
Ben dedikçe büyür gölge,
Varlık ağırlaşır, dünya daralır.
Adımı bıraktığım yerde
Evren beni kendine alır.
Yaşadığım ne bir hülyadır,
Ne de bir rüya;
Sanrıyla olmaz hiç işim,
İzin vermez ne geçmişim ne şimdim.
Sustukça açılır içimde boşluk,
Söz geri çekilir, anlam hafifler.
Dil çözülür, isimler düşer,
Kendini fısıldar varlık.
Ne dolmaya durdu içimdeki boşluk,
Ne terk etmeye bir yol.
Olduğum yerdeyim şimdi,
Evrenle aynı soluk.
Bir ad kaldıysa geriye,
O da suskunluğun adı.
Ben diye bildiğim ne varsa
Evrende asıldı kaldı.
Edit: Orhan Özer
