Yazar Ramazan Turhan
“Doğru olanı seçme kabiliyetinden daha mühim bir şey varsa o da yanlış olandan uzaklaşma gücüdür.”
Hayatta çoğu insan, doğruyu aramanın peşindedir. Hangi iş daha hayırlı, hangi insan daha iyi, hangi yol daha faydalı? Cevap arar, işaret bekler, rehber arar. Ama asıl mesele, her zaman doğruyu seçmek değildir. Çünkü bazen doğruyu göremezsin, bazen de seçenekler arasında net bir doğru bulunmaz. O anlarda seni ayakta tutan şey, yanlıştan uzak durabilme iradendir.
Yanlış olanı görmezden gelmek, en tehlikeli körlüktür. Çünkü yanlış, çoğu zaman süslenmiş hâlde gelir. Cazip görünür, kulağa hoş gelir, kısa yoldan tatmin sağlar. Ama içten içe seni çürütür. Ve sen onu seçtiğinde sadece doğruyu kaçırmazsın, kendi yolunu da tıkarsın. İşte bu yüzden yanlıştan uzaklaşmak, doğruyu seçmekten bile değerlidir.
Bir insan düşün. Önünde iki kapı var. Birincisi doğruya çıkan ikincisi yanlışa. Doğru kapıyı seçmek idealdir. Ama eğer hangisinin doğru olduğunu bilmiyorsan hiç değilse yanlış olduğunu bildiğin kapıdan uzak durmak, seni ayakta tutar. Çünkü yanlış kapıya girmek, seni çıkışı olmayan bir labirente hapseder. Doğru kapıyı bulmak için zaman alabilir, ama yanlış kapıyı bilerek açmamak, seni korur.
Hayat bazen doğruyu net göstermez. Ama yanlışı daima gösterir. Hangi ortamda ruhunun küçüldüğünü, hangi ilişkide enerjinin tükendiğini, hangi alışkanlıkta zamanının boşa gittiğini aslında çok iyi bilirsin. İşte orada cesaretle geri çekilmek gerekir. Çünkü yanlışlardan uzaklaştıkça doğruya alan açılır.
İnsan çoğu zaman yanlışa bağımlıdır. Çünkü yanlış kısa vadeli mutluluklar verir. Yanlış insanlar, tatlı sözlerle avuturlar. Yanlış alışkanlıklar, geçici hazlarla süslenir. Ama uzun vadede kalbinde boşluk bırakır. Ve sen o boşluğu kapatmak için daha çok yanlışa sarılırsın. Kısır döngü budur. Ondan kurtulmanın tek yolu, uzaklaşma gücüdür.
Doğruyu seçmek bilgi ister. Ama yanlıştan uzaklaşmak cesaret ister. Çünkü yanlış, çoğu zaman konfor alanında saklanır. Onu bırakmak, alışkanlıklarını terk etmek demektir. Çoğu insan, yanlış olduğunu bildiği halde sırf alıştığı için devam eder. İşte asıl kırılma noktası burada başlar: Yanlışı terk eden, özgürlüğe adım atar.
Bir ağacı düşün. Kökleri çürük toprağın içindeyse ne kadar güzel dallar açsa da bir gün devrilir. Asıl mesele yeni tohum dikmekten önce, çürük toprağı terk etmektir. İnsan da böyledir. Yanlış zeminden çıkmadan, doğruyu inşa edemez.
Doğru bazen tek değildir. Birden fazla doğru yol olabilir. Ama yanlış, her zaman tek bir yola çıkar: Tükenişe. Bu yüzden yanlışlardan uzak durmak, seni zaten doğruya yaklaştırır. Çünkü doğruya giden yollar farklı olsa da yanlıştan uzaklaşan yollar hep aynı yere varır: Arınmaya, özgürleşmeye, dirilişe.
Ve insan şunu öğrenir: Gücün ölçüsü, neye sarıldığında değil, neyden vazgeçtiğinde belli olur. Yanlışlardan uzaklaşan, doğruya davetiye çıkarır.
Sonunda anlarız ki hayat yalnızca seçimlerden ibaret değildir. Hayat aynı zamanda reddetmelerin hikâyesidir. Ne kadar güçlü “hayır” diyebildiysen o kadar berrak bir geleceğe yürürsün.
Editör: Çağlar Didman
