“Umut hiç yok mu?” diye sordu kadın. Akıp akmamakta kararsız kalmış kirpiklerine sıkıca tutunmuş gözyaşlarını, akıtmamaya çalışırken gözlerini sevdiği adamın gözlerine ürkekçe dokundurdu. Sanki bir buz dağıydı gözleri. İçi titredi, yüreği üşüdü, geri çekti gözlerini.
Şimdi daha çok korkuyordu. Ne duyacağını bilemiyordu. Bütün cesaretini toplayıp tekrar sordu kadın, bu defa gözlerini hiç kaldırmadı yerden. İki elini birleştirmiş parmaklarını
kanatırcasına sıkarken “Beni artık sevmeyecek misin?” dedi. Son çaba, son çırpınış, son sevgi dilenmesiydi bu.
Sevgi ısmarlanır mıydı? Sevmek bir günlük müydü? Kadın sustu. Erkek “Kırgınım” dedi. “Kime kırgınım, sana mı kendime mi dünyaya mı bilmiyorum?” Sesi titrekti, gözleri donuk. Bakıyordu ama kadının içinin nasıl acıdığını görmüyordu. Erkek sustu. Kadın sustu. Artık parmaklarını sıkmıyor ellerini iki yana sallıyordu. O an anlamıştı “Umut” yoktu. Arkasını döndü bir an sendeledi. Bundan sonra onsuz, umutsuz yaşamaya devam edecekti. Birden çıkan rüzgâr saçlarını dağıttı, eliyle topladı onları. Sonra, arkasına bakmadan ağır adımlarla geç kaldığı her şeye bir şey daha ekleyerek yoluna devam etti.
Bu satırlar, bir vedanın en sessiz ama en derin halini anlatıyor. İnsan bazen bir “git” sözünü değil, gözlerdeki soğukluğu duyar ve anlar her şeyin bittiğini… Kadının son umudu, erkeğin içindeki kırgınlıkla karşılaşınca sevginin aslında zorla var edilemeyeceğini gösteriyor.
En acısı da şu; bazı hikâyeler bağırarak değil, susarak biter… Ve geriye, “keşke”lerin ağırlığıyla yürümek kalır.
Ergenlik dahil yetişkin bir çok duygusal duyarlı insanın başına gelmiş bir durumun en güzel şekilde anlatıyor harika bir makale okudum şair yazar Ayşe Bakır hanımın emeğine yüreğine kalemine sağlık teşekkürler 🙏🏻 ✍️👌
Ayrıca Ayşe hanımın son iki romanı “ZEKİN’nin OĞLU MEMET ALİ ve ALBİNA’yı” zevkle okudum yazarlık yolunda başarılarının devamını diliyorum 👏📚✍️
7 Yorumlar
Bu satırlar, bir vedanın en sessiz ama en derin halini anlatıyor. İnsan bazen bir “git” sözünü değil, gözlerdeki soğukluğu duyar ve anlar her şeyin bittiğini… Kadının son umudu, erkeğin içindeki kırgınlıkla karşılaşınca sevginin aslında zorla var edilemeyeceğini gösteriyor.
En acısı da şu; bazı hikâyeler bağırarak değil, susarak biter… Ve geriye, “keşke”lerin ağırlığıyla yürümek kalır.
Tebrik ederim Ayşe hocam 🙏👏👏
Teşekkür ederim
Yaşadığımız sürece umut hep var
Teşekkür ederim 🙏
Çok teşekkür ederim 🙏
Ergenlik dahil yetişkin bir çok duygusal duyarlı insanın başına gelmiş bir durumun en güzel şekilde anlatıyor harika bir makale okudum şair yazar Ayşe Bakır hanımın emeğine yüreğine kalemine sağlık teşekkürler 🙏🏻 ✍️👌
Ayrıca Ayşe hanımın son iki romanı “ZEKİN’nin OĞLU MEMET ALİ ve ALBİNA’yı” zevkle okudum yazarlık yolunda başarılarının devamını diliyorum 👏📚✍️
Çok teşekkür ederim Metin Bey.📚🙏