Bazı şiirler ansızın gelir, tıpkı adını taşıdığı gibi. Özdemir Asaf’ın “Ansızın”ı da öyle; bir anda yüreğe düşer, yerleşir ve çıkmaz. İşte o dizeler:
Ben sensiz olanlara seni aratıyorum,
Ben sensiz kalanlara seni yaratıyorum,
Seni saklayacağım, seni yazıp-andıkça
Kendimi çoğaltıyor, seni kuşatıyorum.
Unutturmayacağım, seni yaşatacağım,
Kendimi çoğalttıkça, seni kuşatacağım,
Her zamanda, her yerde sen bende yaşadıkça…
Sen evreninde sana seni aratacağım.
Bu dizelerde ayrılık yok, veda yok; tam tersine bir var etme çabası var. Şair, sevgiliyi kaybetmiş gibi değil, onu herkese ve her şeye yaymak istercesine yazıyor. Sensizlik üzerinden sevgiyi çoğaltmak, unutmamak için kendini feda etmek… Bu, aşkın en tuhaf hallerinden biri: Kaybetmektense, varlığı sonsuz kılmak.
Şiirin arkasında belirli bir hikaye ya da gerçek bir olay anlatılmıyor; Özdemir Asaf’ın hayatındaki aşkları, ayrılıkları, tutkulu ama kısa süren bağları düşününce bu dizeler doğal bir uzantı gibi duruyor. Şairin evlilikleri, platonik hisleri, Lavinia gibi şiirlerdeki yoğun duygular hep bu temanın etrafında dönüyor. “Ansızın” da muhtemelen bir anda gelen o derin sevginin, sonra gelen boşluğun yarattığı bir tepki. Kim bilir, belki bir gece yarısı, belki bir mektup sonrası doğmuş. Ama asıl gücü, kişisel olmaktan çıkıp evrensel bir çığlığa dönüşmesinde.
Edebiyat dünyasında “Ansızın”, Özdemir Asaf’ın en çarpıcı özelliklerini taşıyor: Az kelimeyle çok şey söylemek. Şiir, sevgiliyi bir birey olmaktan çıkarıp bir evrene dönüştürüyor; “sen evreninde sana seni aratacağım” dizesi, aşkın sınırlarını zorluyor. Bu, klasik aşk şiirlerinden ayrılan bir yan: Acı çekmek yerine, acıyı aşmak için sevgiyi çoğaltmak. Şairin dili sade, neredeyse konuşur gibi, ama her kelime ağır. Bu sadelik, modern Türk şiirinde bir dönüm noktası; süsten uzak, doğrudan kalbe hitap eden bir üslup. Okuyanı hem teselli ediyor hem de sarsıyor: Aşk bitse bile, onu içimizde yaşatabiliriz, hatta başkalarına da bulaştırabiliriz.
Bu şiir, yıllardır neden bu kadar seviliyor? Çünkü hepimize bir umut veriyor. Sensiz kalmak zorunda olsak da, o sevgiyi yok etmek zorunda değiliz. Ansızın gelen aşk, ansızın giden değil; kalıyor, yayılıyor, çoğalıyor. Özdemir Asaf bize bunu hatırlatıyor: En derin yaralar bile, doğru anlatılırsa güzelliğe dönüşebilir.
