Devrim masanın tüm hazırlıklarını bitirmişti. Yılbaşı için kendine bir vizyon panosu yapmıştı. Arkadaşlarına göstermek için sabırsızlanıyordu. Kendi kendine “Evet işte bu yıl Maldivler ’de tatil yapıyorum. Bu yıl Prada’dan o çok istediğim çanta bana hediye ediliyor. “ dedi. Panoda yazılı olan 777 – mucizeler benimle- ve 741 – hemen olsun- sayılarını tekrar etti. ” Evrene gönderiyorum işte bu yıl benim yılım” demişti ki zil çaldı.
Gelen arkadaşları Atlas, Ayaz, Lina ve Mira idi. Masayı kurulu gören arkadaşları ellerindeki abur cubur poşetlerini mutfağa bırakarak arka fondaki müziğin ritmine ayak uydurup dans etmeye başlamışlardı bile.
Devrim kızlar sofraya oturmadan önce “Hadi gelin size vizyon panomu göstereyim, biraz manifest yapalım.” dedi. Lina ve Mira Devrim’in odasına doğru yönelirken Atlas ve Ayaz ‘da masadan ağızlarına atıştırmalık atarak arkalarından devam ettiler.
Devrim başladı anlatmaya: Bu yıl para bana kolaylıkla geliyor 5-2-0! O çok istediğim fit bedende istediğim kırmızı elbisemleyim 4-8-2-4-1-2
– Sizler de hazırladınız mı? Atlas ve Ayaz’a bir gülme krizi geldi o an.
– Fotoğrafa sayıda ekleyince hayat değişiyor mu gerçekten? diye ekledi Ayaz.
Atlas ‘da “Bak hele sen şu Devrim’e demek evrene sipariş ha!” diyerek kahkahalarına devam etti. “Gerçekten bu kadar kolay ve basit mi?” diye de ekledi.
Kızlardan Mira da “Gerçek hayat güncellemesi yükleniyor.” diye devam etti.
Devrim ağlamaklı oldu. Yüzü iyice asılmıştı ki Lina, gözlerinin içine bakarak yumuşacık ses tonuyla:
– Çok güzel olmuş canım arkadaşım, bende geçen yıl denedim hepsi de gerçekleşti bakma sen bunlara. Hepsi bir bir gerçek olunca görürüz bunları, diyerek gülümsedi.
Devrim: Morali bozulsa da anlayamayacaklarını bilse de “Yapmaktan zarar gelmez en azından denedim derim, bu benim düşünme ve motive olma halim. Siz inanmak ve uygulamak zorunda değilsiniz elbette.” diyerek herkesi masaya davet etti.
Ve içi rahat etmedi açıklamaya devam etti: “Benim panom duvarda olabilir ama niyetim içimde.” Arkadaşları alaycı gülümsemeler ile sofraya geçerken bin bir emekle, özenle hazırladığı sofrada kırıldığını belli etmemeye çalıştı. Yeni yıla böyle girmemeliyim diye düşünürken içten içe kendini motive etmeye çalışıyordu.
Dalga geçilmesi değersiz olduğum anlamına gelmez.
Herkes anlamak zorunda değil.
Bu benim hayalim.
Ben neşeliyim.
Diye olumlamalar ile kendine telkin veriyordu. Lina durumu fark etmişti. “Hadi Devrim seninle şu gelirken aldığımız poşetlerdeki yiyecekleri masaya getirelim.” dedi. Mutfağa geçen iki arkadaş poşetlerdeki yiyecekleri tabaklara koyarken Lina:
– Hayal kuran insanlar hep ilk baştan anlaşılmadı. Bunu küçümsemek onların meselesi. Senin yolunu yargılamak kimseye kalmadı! Onlar daha hazır değiller. Bunu görebilirsin tatlım. Dedi ve kocaman sarıldı arkadaşına. Devrim’in içi rahatlamıştı. Tabakları alarak, gülümseyerek masaya geçtiler.
Aylar sonra…
Lina’nın evinde film izlemek için toplanan grup Devrim’in konuşmasıyla şaşkına uğradı.
“Evet arkadaşlar, bir zamanlar benim hayallerim duvardayken benimle dalga geçtiniz. Kırdınız beni belki de kendi bakış açınızla siz de haklıydınız ama bugün hepsini yaşamış biri olarak size şunu söylemek istiyorum; siz ister dua deyin ister hayal ister boş iş ister manifest, ister Allah, ister evren. Ben her gün o panoya bakarak bu hayata yaklaşmam için bugün ne yapabilirim diye kendime sordum. Sayıları tek tek tekrar ettim ama azmimi bırakmadım. Manifest bir sihir değildi elbette ki. Bana büyük bir hatırlatıcı ve motivasyon kaynağıydı. Ne yaşamak istediğimi, neye evet demem gerektiğini bana hatırlatan bir pusula oldu vizyon panom. Benim yönümü netleştirdi. Beni cesaretlendirdi. Ama şunu inkâr edemeyeceğim;
İnanmak cesaretimi arttırdı,
Görmek adım atmamı kolaylaştırdı,
Vazgeçmeden sorumlulukta aldım ve sonuç: Oldu!
