Ahmet Yahya Semerci
Bir gece ki sessiz ve karanlık bir gece.
Sabahı ise sanki apayrı bir karanlık.
Öyle bir uyku öyle bir yakaza görülmedi.
Sanki hiç uyanmamak üzere kapanmış gözler.
Karanlık yavaşça yerini aydınlığa bıraktı.
Ağaç ve gök kubbede artık kuşlar ötmüyor.
Feryatlar ve figanların sesleri göklere çınlıyor.
Sanki hiç uyanmamak üzere kapanmış gözler.
Kalpler buruk ,gönüller yaralı, umutlar harap oldu.
Hani nerde servetler, şaşalı, görkemli binalar?
Bulunmaz oldu değersiz sandığınız kefenler.
Sanki hiç uyanmamak üzere kapanmış gözler.
Zihin ve hafızalara yer edindi korku ve endişe.
Sokaklar ıssız , caddeler bomboş ,evler virane.
Ne cami kalmış ne de tekke, hepsi köhne.
Sanki hiç uyanmamak üzere kapanmış gözler.
6 ŞUBAT DEPREMİNE İTHAFEN….
