Dilek Ünal Girgeç
sessizliğin kanunla mühürlendiği
itirazın yasaklı olduğu zamandı
ilk sarı öküzü verdiğim günden beri
ezberledim ben ölmeyi
ve öldükçe öğrendim
bu sol notası yakılmış hayatı
bilmediğim,
balıklama daldığım bir gölde
ekmel oldum bir tutam sevgiye
değer dedim bu uğurda ölmeye
nifak tohumları serpilmiş gücün öfkesinde
başladı kin sesleri gelmeye
gittikçe nem aldı mahmuzlanan gemim
Odysseus değilim
dönüşü olmayan bir aklın
çürüyen seyrüseferiyim
küf tutsa da mevzilerim
hep kurutmaya çalıştım mahzenimi
törpüsüz dillerin, ucuz sözlerin bıçak gibi kestiği yerden, kanadım
peşin ödenmişti tazminatım
sonra tortulaştı damarım
akmaz oldu günâhsız kanım
vicdan; kalabalıklar içinde ezilen bir çocuktu
kimse eğilip yerden kaldırmadı onu
adalet tamamen kör değilse de
her zaman iktidara göz kırpıyordu
içime gömülmeye başladı kaburgam
dar kalıplarda sıkıştı nefesim
oksijensiz kaldım
kimse duymadı
kemiklerimin çatırdadığını
sinir uçlarımda gezinen bir korku vardı
Akhilleus’ un öfkesi kadar gürültülü değil
ama Hektor’un suskunluğu gibi ağır
yaşamak yanlış yutulmuş bir lokma gibi boğazıma dayandı
bedenime hapsolmuş ruhum felç oldu
zaman üstüme örtülmüş ağır bir battaniye idi
ne ısıttı, ne uyuttu
Homeros’un sayfalarından düşmüş
suskun bir çan içimde sallanıp durdu
kalbim kas değil artık
sürekli çarpılan bir kapı
gücün dölyatağındaki putlar
inancıma darbe yaptı
küçük insanların üstümde Gılgamış gölgesi
yakınına düşene Enkidu kadar bile merhametli olmadı
ah, ahlat ağacı ruh ikizimdi
yanlış iliklendi bir kez düğmeler
üstüme düşen keskin bakışlar kadar
acıtmadı canımı hiç bir neşter
dilimin altında çiviler
ne yutulur ne tükürülür
bir kez çözüldü mü dikişler
bir daha hiç bir elle tutmazdı
ben meçhul bir ölü
masum duygularımı öldüren herkes de fail
geç kalmış bir otopsi bedenim
çoktan soğudu
yaşıyor sanılan yerlerim
derimin altında kıpırdayan şey umut değil
Penelope adıyla anılan o sabır
gündüz alkışlanan
gece içten içe sökülen uzun bir itaat alışkanlığı belki
bağıramam
çünkü ses
burada en hızlı ölen şeydir
konuşamam
ağzımda paslı bir mermi
durur öyle dil altı hapı gibi…
