Geçenlerde bir haber sitesinde böyle bir başlık gördüm. Çiçeklere merakım gereği açtım ve haber içeriğinin hepsini okudum. Haberin sayfasını süsleyen birbirinden güzel çiçek fotoğraflarına baktım. “Doğanın uyanışı başladı” yazıyordu. Ne güzel bir cümle değil mi? “Doğanın uyanışı…”
Havaların ısınması, gün ışığından daha fazla faydalanılması ve yağmurun bereketiyle filizlerin nasıl canlandığı hoş detaylarla anlatılmıştı. Bunları okurken aklıma şöyle bir soru geldi: Peki ya insanın uyanışı nasıl başlar ve insan nasıl çiçek açar?
İnsanın uyanışı, öncelikle neden yaratıldığının farkına varıp kendisi ve tüm dünya için elinden gelen, yapılabilecek ne varsa onu yapmakla başlar. Olumsuzluklara odaklanmaz, ahlaki değerlerini elden bırakmaz ve maddi benliğini güçlü tutmak adına maneviyatına sahip çıkmakla başlar.
Peki, insan nasıl çiçek açar dersek? Ailesi tarafından seviliyorsa, eşi, kardeşi, evladı, arkadaşı; hayatındaki yakın kim varsa onlar tarafından destekleniyorsa çiçek açar. Yardım görüyorsa çiçek açar, dua ediyor, dua alıyorsa çiçek açar. Hayal kuruyor, hayalleri için çabalıyorsa çiçek açar…
İşte bu yüzden hayatımızda yer alan sevdiklerimizin solmaması için destek olalım, öfkeyi değil aklıselim olmayı deneyelim. Hatalarda rencide ederek yüzüne vurmayı değil, tecrübeyle yol almasına izin verelim. Sevincinde hasetliği değil, paylaşmayı bilelim. En önemlisi de kendimiz için istediğimizi herkes için isteyebilelim.
