İnsafı olmayan bir keder tarlasına yağdı bütün karlar bu sene
Öyle üşüdü ki acıyan yanlarım
En son biraz umut dilenmiştim bakışlarından
Ama tıka basa yokluğun doldu buralar
Sürekli güncellenen gidişlere bilet kesmekle geçti ömrüm
Ne çok keşke biriktirdim senden sonra bir bilsen
Ah keşke, keşke, keşke
Her biri zehirli bir ok
Aramıza ayrılığı koyduğun o yerde
Bir anlam veremedim toprağın sabırsızlığına
Hüznümü sularken gözyaşlarımla
Kaybolmasınlar diye gülüşlerini sakladım
Hangi çileye eyvallah etmedi ki o zayıf yüreğin
Bakımın yoğun olsa da ancak iki ay sürdü hikâyen
Şimdi ne kadar zaman ister sensizliğe alışmak söyle ne kadar
Ya da hiç alışamamak
Hani biz hüzün güzergâhında baharlar toplayacaktık
Çiçeğe duracaktı dallar
Dağlar çay çiçeği kokacaktı
Hani güneşi serecektik kırağı vurmuş vadilere
Ve ellerimde kaldı veda türküleri
Solarken umudumun renkleri
Bütün zamanlara yine özlemi kurduk biz
