“Sadece kendileri için uygun olduğunda yanında olan insanlar için bu kadar ulaşılabilir olmayı bırak.”
Hayatta en çok yoran şeylerden biri herkes için sürekli hazır bulunma hâlidir. Telefon çaldığında koşmak, mesaj geldiğinde anında cevap vermek, ihtiyaç duyulduğunda kendi ihtiyaçlarını geri plana atmak… Sen herkesin elinin altında duran bir kapı gibi yaşarsın. Ama dikkat et: Kapıyı çalanların çoğu yalnızca işleri düştüğünde gelir. İşleri bittiğinde ise çekip giderler.
İnsan ilişkilerinde asıl mesele kimin seninle olduğu değil; ne zaman seninle olduğudur. İyi günlerinde yanına dizilen çok olur. Onların gülüşleri, ilgileri, sohbetleri boldur. Ama asıl değerli olan zor zamanında yanında kalabilendir. İşte o zaman anlarsın ki sürekli ulaşılabilir olman aslında seni tüketmiş. Çünkü onlar senin varlığını bir nimet değil bir alışkanlık gibi görmüşlerdir.
Her an ulaşılabilir olmak seni kıymetsizleştirir. Çünkü insanlar daima hazır olanın değerini unuturlar. Hep aynı sofraya konan ekmek gibi… Ne kadar kıymetli olursa olsun gözden düşer. Oysa bazen geri çekilmek sessizleşmek, sınır koymak gerekir. Çünkü senin de kendi ömrün, kendi ihtiyaçların kendi yolculuğun vardır.
Gerçek dost, sana ihtiyacı olduğu için değil, seni sevdiği için gelir. Sen ulaşılmaz olsan bile seni arar kapını çalar, hâlini sorar. Ama menfaat dostu sadece kendi uygunluğunda ortaya çıkar. Onlar için sen bir sığınak değil bir istasyonsun. İşleri bittiğinde başka bir durağa giderler.
Bu yüzden ulaşılabilir olmak seçici bir denge ister. Her çağırana koşmak herkese kapını açmak ruhunu yorar. Çünkü insan sınırsız bir kaynak değildir. Enerjini, zamanını, sevgini hak edene vermelisin. Aksi hâlde hak edenle etmeyeni ayıramazsın herkesin yükünü sırtlandığında kendi yolundan geri kalırsın.
Bir düşün: Ne zaman ki biraz geri çekildin bazıları yok oldu. Ne zaman müsait olmadığını gösterdin ilgileri azaldı. İşte o an anladın ki onların ilgisi sana değil kendi ihtiyaçlarınaydı. Ve aslında bu kayıp değil büyük bir kazançtır. Çünkü hakikati görmüşsündür.
Sürekli ulaşılabilir olmayı bırakmak bencillik değil özsaygıdır. Çünkü sen kendi hayatına kendi gelişimine kendi huzuruna da yatırım yapmalısın. Herkesin isteğine koşarken kendi ihtiyaçlarını ihmal etme, kendine karşı bir ihanettir.
Hayatın dengesi şudur: Hak eden için müsait ol, hak etmeyen için mesafe koy. Çünkü değerli olan herkesin kolayca eriştiği değil kıymeti bilinendir. Sen değerini korursan etrafında kalanlar da seni gerçekten sevenler olur.
Ve sonunda anlarsın ki ulaşılabilir olmak değil doğru insanlara ulaşılır olmak önemlidir.
