Yazar Fatma Sözen
İnsanoğlunun en derin çaresizliği,
yüzünü aynada görememesi.
Can aynasında seyredebilirse ne âlâ…
Ama ben,
gözlerimin içine bakamıyorum aynada,
dedi bana geçen gün.
Kendimle yüzleşemiyorum.
Yaşamak denirse buna,
ahkâm kesiyorum.
Beylik laflar ediyorum,
ama içime dönemiyorum.
En son ne zaman ağladığımı hatırlamıyorum.
Duygulanamıyorum.
Hiçbir şeye sevinemiyorum.
Amaçsızca yaşayıp gidiyorum, dedi.
Sustum.
Çünkü kelimelerim hazırdı,
ama ben değildim.
Anlatmaya devam etti.
Oysa ben onun sözleriyle
kendi sustuklarımı duyuyordum.
Aynaya bakmaktan söz ederken
yüzümü nereye sakladığımı fark ettim.
Onun cümleleri bende yankılandıkça
Benimkiler içimde çözüldü.
Meğer dinlemek,
bazen cevap vermemek değil,
kendinden kaçacak yer kalmamasıymış.
Ve ben,
ilk kez
susarken bu kadar görünürdüm.
